فإنّا نَسأَلُكِ إنْ كُنَّا صَدَّقناكِ إلّاألحَقْتِنا پس ما از تو مىخواهيم كه چون شما را تصديق كرديم ، ما را بِتَصدِيقِنا لَهُما بِالبُشرى « 1 » به سبب اين تصديق ( و ايمان ) ، به آن دو ( بزرگوار ) ، با بشارت ملحق كنى لِنُبَشِّرَ أنفُسَنا بِأنّا قَدْ طَهُرْنا بِولايَتِكِ « 2 » . تا خود را بشارت دهيم كه ما با ولايت شما پاكيزه شديم . سند اين روايت قوى است چنانچه مجلسى اول رحمه الله فرموده است : روى الشيخ في القوي عن ابراهيم بن محمد العريضي . . . . « 3 » شيخ با سند قوى از ابراهيم بن محمد عريضى روايت مىكند . . . . اين زيارت در طول قرون و سال‌ها مورد نظر علما بوده است و

--> ( 1 ) - « بالبشرى » فقط در عبارت التهذيب وجود دارد و در ساير مصادر نيست . ( 2 ) - التهذيب ج 6 ص 9 ح 12 ، وسائل الشيعة ج 14 ص 367 - أبواب المزار - ب 18 ح 2 ، بحار الانوار ج 100 ص 194 ح 11 ، مصباح المتهجد ص 711 ، در المزار الكبير ص 79 ح 2 ، و در المزار ( شهيد ) ص 21 همانند آن بدون سند ، وجمال الاسبوع ص 31 و ص 32 با اندك تفاوت ، روضة المتقين ج 5 ص 343 ، متن و ترجمهء آن در لوامع صاحب قرانى ج 5 ص 510 ، شيخ صدوق از اين زيارت نامى نبرده است . ( 3 ) - روضة المتقين ج 5 ، ص 343 .